Misofonie…..mijn vijand

Ermelo, 10-01-2014

Jammer, dat bijna ieder mens iets naars te verduren heeft qua lichamelijke klachten. Zo heeft de één vaak rug of hoofdpijn of de ander regelmatig last van ongewenst urine-verlies. En alles wat hier tussen ligt. Je kunt je ‘aandoening’ of ‘kwaal’ of ‘zwakke plek’ niet uitkiezen of inruilen voor een andere. Kon het maar!!!!Zo loop ik liever met een luier (van mij part), heb liever ingegroeide teennagels, ben liever extreem winderig of stink desnoods liever heel naar uit mijn poriën…Dat alles liever dan mijn aandoening.

misofonie

Misofonie. Dat heb ik. En niet zo’n beetje ook. Ik word er zo langzamerhand echt heeeuuuul moe van en kan me zo goed voorstellen dat de mensen die dichtbij me staan dat ook worden. Behalve prinses. Prinses voelt met me mee, die heeft het namelijk ook.
Ik heb op internet het één en ander opgezocht over misofonie en gekopieerd. Ik zet het straks onder mijn tekst. Ik hoop daarmee wat duidelijkheid te geven aan mensen die er niets van snappen. Van mijn vreemde boze blik als ik vind dat je irritant zit te klikken met je pen. Of als je nootjes of chips knabbelt alsof je leven er van af hangt. Of deze nieuwe: de Koning en een appelbeignet!!!! Nog één nieuw in mijn assortiment: de Koning die zijn voeten niet optilt en dus sloft/schuift met blote voeten over de houten vloer. Geloof het of niet maar zelfs nu ik verslag over uitbreng voel ik het…..
Dat extreme nare opgefokte gevoel. Het grenst aan agressie en woede. Er gebeurt iets vanuit mijn nek. Daar voel ik een soort van vlammend gevoel. Ik kan me, als ik iemand een geluid hoor maken dat me dusdanig irriteert niet meer concentreren, op niets.
Slurpen, smakken, hard adem halen wat tegen hijgen aan zit, veels te lang roeren in de koffie, sniffen, kuchen, krabben, een tv die keihard aan staat, harde muziek in een winkel…..ik kan het haast niet handelen. Maar begrijp zo goed dat het iets heel ‘raars’ is en dus handel ik het wel. Zal wel moeten, maar jeetje wat kost het me vaak veel energie.
Dank dus voor al het begrip van de mensen die weten dat deze vijand altijd bij mij is. Dank dat jullie rekening met me houden door te proberen iets minder hard te knabbelen of minder vaak te sniffen. En dank dat jullie het me niet aanrekenen als ik ‘vuil’ naar je kijk. Echt waar, ik bedoel het niet persoonlijk en heb het bij iedereen. Zelfs bij de mensen waar ik zo vreselijk veel van hou. Het is iets wat ik haast niet de baas kan maar ik doe mijn best.
Speciale dank voor de man die mijn rare en onterechte boosheid het vaakst te verduren krijgt: Sorry lieve Ruud, soms ben ik het niet, het is dan de vijand in mij.

Deze tekst komt van internet:
Misofonie, een bijzondere aandoening
Misofonie is een psychologische overgevoeligheid voor specifieke geluiden. Door de psychische component is de gevoeligheid echter beter behandelbaar dan bijvoorbeeld tinnitus waarbij een voortdurende ruis in het oor wordt waargenomen.
Zelfs woede-uitbarstingen
De term misofonie is nog vrijwel onbekend maar het verschijnsel niet. Ook al is er weinig onderzoek naar gedaan is het duidelijk dat misofonie zich kenmerkt door een extreme afschuw van bepaalde geluiden die zelfs tot woede-uitbarstingen kan leiden. Toch valt misofonie nog niet onder de erkende stoornissen. Onderzoekers zijn van mening dat misofonie waarschijnlijk een neurobiologische kwestie is. Volgens hen is de kern een specifieke trigger, die vanzelf een agressie veroorzaakt.
Komedie of onverdraagzaamheid?
Geluiden die misofonie kunnen veroorzaken zijn bijvoorbeeld het voortdurend kuchen van iemand in de omgeving of het hoorbaar verorberen van een gevulde koek of zelfs de ademhaling van een persoon. De omgeving van iemand die aan misofonie lijdt denkt al gauw dat het komedie is of een vorm van onverdraagzaamheid en vindt het kwaad worden een zwaar overdreven reactie. Maar het is eigenlijk eenzelfde boosheid die optreedt als de buren tot diep in de nacht de muziek erg hard hebben staan.
Gedrag leidt tot eenzaamheid
Misofonielijders doen er vaak alles aan om het niet tot boosheid te laten komen. Zij gebruiken bijvoorbeeld oordopjes om geen geluiden meer te kunnen horen of gaan over tot ander verregaand gedrag. Soms mijden ze allerlei plekken waar zich geluiden kunnen voordoen waar ze gevoelig voor zijn zoals de trein, de bioscoop of de straat met eenzaamheid tot gevolg.
Eetgeluiden en mondgeluiden
Extra navrant is dat geluiden van gezinsleden of partners minstens zoveel irriteren als van onbekenden. Er zijn voorbeelden van dat mensen bekennen hoe akelig ze het vinden om hun geliefden te horen ademen wat bij hen zelfs tot innerlijke razernij kan leiden. Veel voorkomend is een overgevoeligheid voor eetgeluiden en mondgeluiden. Een lijder aan misofonie vertelt dat als hij zelf een appel eet het geluid niet storend is maar dat dit wel het geval is als zijn partner er een eet. Eetgeluiden van kinderen zijn ook vaak een probleem en menigmaal aanleiding tot irreële woede-uitbarstingen die vaak schaamte en schuldgevoelens tot gevolg hebben. Ook in die gevallen komt vluchtgedrag voor om niet met de geluiden geconfronteerd te worden.
Geen erkenning van de klachten
Vaak gaat de reden tot het ontwikkelen van misofonie terug naar de puberjaren doordat bijvoorbeeld een vader zo smakte bij het eten. Mensen die geen last hebben van misofonie kunnen moeilijk begrijpen dat iemand razend kan worden als in een rij bij de kassa iemand op kauwgom staat te kauwen. Het moet voor de lijder aan misofonie iets zijn als het voortdurend krassen van een krijtje op een ouderwets schoolbord waar iedereen wel eens mee te maken heeft gehad.

En deze tekst komt van internet:
Onderzoekers van het AMC hebben een nieuwe ziekte ontdekt: misofonie. Mensen die deze ziekte hebben háten geluiden. Maar hoe weet je nu of je het hebt?
Je partner die smakt tijdens het eten, een collega die constant met zijn pen klikt of iemand die heel zwaar ademhaalt.
Heel veel mensen kunnen niet tegen deze geluiden. Een kleine groep wordt zelfs zó gek dat ze niet meer normaal kunnen leven. Deze aandoening heeft sinds kort een naam: misofonie.
Wanneer ben je misofonie-patiënt en wanneer is het een gewone ergernis?
Geen normaal leven
Psychiater Nienke Vulink legt uit: “Mensen die aan misofonie lijden hebben abnormaal veel last van deze geluiden en worden hierdoor belemmerd.”
Een normaal leven zit er niet in voor deze mensen. “Sommige misofonie-patiënten zijn verhuisd naar een rustige plek vanwege hun ziekte. Ook slapen ze apart van hun familie. Het levert ze veel sociale problemen op”, vertelt Nienke Vulink.
“Het kostte me mijn relatie”
Benjamin uit Amsterdam lijdt aan misofonie. “Ik kon de geluiden van de stem en ademhaling van mijn vriendin moeilijk hanteren en wilde ze graag vermijden. Misofonie heeft me mijn relatie gekost. Ik ben blij dat er nu eindelijk een diagnose gesteld kan worden.”
Ergeren
Ongeveer 0,5 procent van de Nederlanders lijdt aan deze ziekte. 6 à 7 procent ergert zich wel enorm aan dergelijke geluiden, maar bij deze mensen is het niet extreem. Misofoniepatiënten ergeren zich het meeste aan eetgeluiden, ademhalen, snuiven, tikken op een toetsenbord of klikken met een pen.

18 thoughts on “Misofonie…..mijn vijand

  1. Voor mij behoorlijk herkenbaar! Gelukkig niet in heel heftige mate, maar toch. B.v: het eten van een granny Smith appel….dat mag van mij gewoon niet! Nou ja, voorbeelden genoeg.
    Sterkte griet xxx

    • Misschien ga ik me aanmelden bij het AMC daar schijnen ze bezig te zijn met een therapie. Alleen heb ik begrepen dat het een langdurige therapie is en naast deze aandoening heb ik nóg een zwakke plek….ongeduld. Maar dat is dan het enige hoor. Voor de rest nader ik de perfectie 🙂

      • Ik heb misofonie ongeveer al 25 jaar. Sinds 3 jaar weet ik eindelijk wat het is en het heeft dus een naam. Veel verhalen op het internet gelezen en de herkenning is zo vreselijk groot. Ik was een van de eerste die de therapie gevolgd heeft in het AMC. Helaas heeft het mij niks opgebracht voor de vermindering van mijn klachten. Wat het wel heeft opgebracht is dat ik er nu over durf te praten en dat mensen uit mijn omgeving me nu serieus nemen. Ook heb ik uitslagen terug van het AMC betreft onze hersenactiviteit en onze hersenen werken inderdaad anders dan de mensen zonder misofonie. Volgens mij is er niks aan te doen en moeten we er maar mee zien te leren leven. Ik draag thuis 24 uur per dag oordopjes en neem mijn dopjes overal mee naar toe. Zonder lukt me niet. Ik heb me eraan overgegeven dat ik ze nou eenmaal nodig heb en sinds ik de stress verminderd heb ben ik dus ook een leuker persoon. Dan maar oordopjes in, het maakt mij niets meer uit. Ik heb 25 jaar lang geleefd met zoveel woede,walging en boosheid, dat ik er klaar mee ben. Veel succes en ik hoop dat de therapie wel voor jouw werkt.

        • Hallo Sharon.
          Dank je voor je reactie. Vreselijk he zo’n rare afwijking. Ik ben er altijd vrij snel open over bij ‘nieuwe’ mensen. Gelukkig zijn vele mensen bereid rekening te houden met mij en mijn dochter (die heeft het ook en niet zo’n beetje)Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat er wel gewoon chips en nootjes op tafel staan bij verjaardagen etc. Ik kan dan natuurlijk niet verwachten dat mensen dat niet neerzetten alleen vanwege mij. Ik ben me er erg van bewust dat de afwijking bij mij zit, maar vind tegelijkertijd ook dat (zeker volwassenen) knagen op nagels, slurpen, smakken, je voeten niet optillen en dus sloffen, rochelen etc. In gezeldschap niet noodzakelijk is en enigszins onaangepast.
          Sterkte! Groetjes, Sjaan

  2. Héél herkenbaar, is een familiekwaal waar ik helaas ook mee besmet ben. Slurpen, smakken, (hebberig) geknabbel, luid ademen, harde geluiden en/of muziek …… ik kan er helemaal leip van worden. En ik kan nog zo mijn best doen om me ervoor af te sluiten, het lukt me zelden. Gelukkig niet zo erg dat ik ervoor ga scheiden, verhuizen of ontslag neem, maar dat vluchtgedrag is wel heel herkenbaar ;). Ik zal niet tot de 0,5% zware Misofonisten behoren. En alhoewel ik er wel eens over fantaseer, heb ik nog nooit iemand uit frustratie op zijn bek geslagen. Dus er is nog hoop :)!

    • Ik geloof dat ik wel een zware misofoniste ben, maar fantaseen om iemand op z’n bek te slaan heb ik dan weer niet. Behalve mss als het een bekkie is waar een hand kakke nootjes in vermalen word. Dan word de verleiding toch wel iets vergroot hihhi…

  3. ik zal nooit vergeten dat janine haar eerste baan na 1 dag al over was, ze is toen op de fiets naar elles in de descartestraat gegaan heeft me daar opgebeld om te zeggen dat ze niet meer naar haar werk ging,tegenover haar zat een hele dikke man die de hele dag pepermuntjes zat stuk te kauwen!toen had ze het dus al!Ik heb het ook maar word inmiddels doof dus hoor niet zoveel meer!gelukkig,mama

    • O mam, ik weet het nog precies! Zelfs hoe die man eruit zag! Ik was ZO afgeleid door zijn geknabbeld (en vooral het fanatieke tempo ervan!) dat ik me helemaal niet kon concentreren. Gelukkig heb ik mezelf door de jaren heen wel iets aangeleerd om het aan te kunnen anders had ik nooit meer een baan gehad of een relatie. Ik ben echt een heftige misofoniste hoor!!!!! pffffffff

    • Snel loslaten die gedachte mop whawhawha…..en ondanks het vreselijk smakken wanneer hij een appelbeignet wegwerkt is het de beste en leukste en liefste en meest bijzondere man en vader die we hadden kunnen treffen. Xxx

  4. De granny-smith appel afkeer heb ik ook, net als Ans….volgens mij door het appeleten van Rob in de auto op weg naar Italie…ik haat appels,dus.. verder valt het mee. Helaas moet ik toegeven dat ik in de ochtend snif..

    • Hahaha die Nettie, ik snif ook en ik knabbel en ik hijg (als ik mazzel heb) en ik kuch en ik krab. Net als elk mens, alleen heb ik de afwijking dat ik me eraan stoor. (Behalve van mezelf…..raaaaaaaaaaaar!!!!!) xxx

  5. Ik heb ook misofonie ben pas 12.

    De ademhaling van mij vader irriteert me dood.
    En als iemand niet stil kan zitten.
    Als iemand zucht, kucht, snuft, hardop gaapt, tikt met zijn vingers, het gekraak van leer, gesmak.
    En zo kan ik nog wel doorgaan.
    Ik irriteer me dood aan die dingen en nog veel meer.

    Ik kijk ook met een dodelijke blik in mijn ogen naar diegene die zoiets doet.

    Ik haat het en het ergste: als ik een uitbarsting heb ( dat ik me woede niet kan beheersen) roept me zus: doe eens normaal!

    Dat wil ik wel, maar kan ik niet.

    Ze denken dat ik gek ben ik wou dat ik het niet had, laat me iets anders hebben maar niet dit!!

    Ik kan er gewoon absoluut niet tegen!!!!!!!

    • Lieve Rosa,
      Wat erg voor je dat je ook last heb van misofonie. Ht duurde bij mij erg lang voordat ik wist wat er met me aan de hand was. De reactie’s zoals jouw zus geeft, heb ik dus ook vele malen gekregen. Jammer…voor iedereen.
      Het is natuurlijk ook heel wat om als omgeving om te moeten gaan met iemand met zo’n rare afwijking. Ik kan heel moeilijk tegen het ademhalen (ik vind het gehijg) van mijn man. Hij zegt: “zal ik dan stoppen met ademenen?” Hahaha. Dat kan natuurlijk niet. Elk mens (ook wij) maken geluid. Ik wil je een tip geven. Maak een werkstuk of spreekbeurt over misofonie. Print veel informatie uit en maak er een soort boekje van. Laat het de mensen om je heen lezen. Wees open over wat je heb. Dan weten de mensen om je heen in elk geval dat je er niets aan kunt doen en dat vele mensen deze vreselijke afwijking hebben. Wanneer je zus vraagt of je nu eindelijk eens normaal wilt doen kun je haar ook een vraag terug stellen (wel kalm natuurlijk) ” zou je me ook vragen om normaal te doen als ik bv autistisch zou zijn” probeer de mensen om je heen duidelijk te maken dat je er zelf weinig invloed op heb en hier ook niet om heb gevraagd. Leg uit dat er dagen bij zijn dat je echt het gevoel heb van overleven met alle geluiden en dat je er soms knettergek van word. Dan komt er wat meer begrip.
      Bij meisjes komt misofonie meer voor. Het heeft ook te maken met je hormonen. Eens per maand hebben mijn dochter en ik er dus NOG meer last van. Pffff!
      Bij ons in de familie is het wel duidelijk aanwezig. Mijn zus, ik en nu ook mijn dochter hebben er erg veel last van. Sterkte lieve Rosa. Ik geef je een via het internet een (zachte) kus zonder al te erg te adem halen of te smakken 😉

  6. Pingback: Nagels over het schoolbord. | aryne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *