Het mannetje versus Het lijf

Ermelo, 16-06-2019

Het is vaderdag.

Ik heb de mijne nog maar nog niet eerder was ik me zo bewust van het feit dat er een vaderdag komt waarbij ik hem niet meer een kaartje kan sturen of kadootje kan geven.
Zelfs toen hij een paar jaar geleden kanker had was ik niet bezig met zijn dood (geloof ik) Toen werd hij behandeld en was er hoop op verbetering en zelfs genezing.
Nu is dat anders. Helaas….het is het heel anders.

Want er is geen échte ziekte. Er is een lichaam wat zoveel te verduren heeft gekregen dat het min of meer op is. Een hartspier die zegt; ik help je nog voor 15 %, de rest zoek je zelf maar uit. Er zijn handen en voeten die áltijd koud zijn. Er zijn enkels waar vocht in zit en veel erger; jicht. Er zijn nieren die in verzet zijn vanwege hun harde werken al die jaren. En dan nog wat kleinigheidjes als een liesbreuk en krom gegroeide vingers.

Maar die kop zit er ook nog op. En die ogen. En de streken. En de stembanden.
De kop die nog zoveel wil. De ogen die liefde spugen als ie kijkt naar mijn moeder of praat over zijn kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden. De streken die zorgen voor zijn (slechte) grapjes. En de stembanden die nu eenmaal in actie móeten komen wanneer er bezoek is.

Misschien vind ik dát nog wel het meest trieste.
Dat hij zich nog het mannetje voelt. Het mannetje wat de sier maakte. Het mannetje wat de ruimte gelijk vulde. Het mannetje wat altijd in was voor een geintje, feestje, borreltje, gek doen en gezelligheid.
Het mannetje in hem wil wel. Nog steeds. Maar het lijf is onverbiddelijk.

Ongeveer 3 weken geleden werd hij grieperig. Aansluitend kwamen hele nare jichtaanvallen. Bij-werkingen van zware medicatie en nu een soort van uitputting. Ook mentaal. Het mannetje is even ver te zoeken. Behalve wanneer het gaat over het jaarlijkse uitje met ‘zijn’ jongens. Dan wint het mannetje van het lijf. Al moet het op het tandvlees, al gaat het moeizaam, maar papa zit in DL met zwager en manlief.
Pakken wat je pakken kan, Carpe diem, Leef bij en pluk de dag!

We weten niet hoe het gaat lopen. Was dit een flinke hobbel die genomen is en waarvan hij volledig herstelt? Is er meer aan de hand dan griep en jicht? Komt hij terug op het niveau van vorige maand? Word het meer inleveren? Niemand weet het. En laten wij nou niet zo van de onzekerheden zijn……
Een uitdaging dus in loslaten. Het gaan zien en naar die situatie gaan handelen. Vaker bijstellen en af en toe van koers veranderen.
Met maar 1 doel voor ogen: Het mannetje zoveel mogelijk aan het woord laten en de boventoon laten voeren.

Ik heb voor mezelf een kleine balans opgemaakt. Ga meer tijd besteden in B’dorp. En ik ga mijn uiterste best doen om mijn vader(én moeder) niet te betuttelen en te bedienen van goedbedoelde adviezen en eventuele ‘oplossingen’. Ik wil er gewoon ‘zijn’. En genieten van het feit dat we nog met mekaar kunnen kletsen. En mekaars liefde kunnen zien en voelen.

Want dat wint ALTIJD. Wat voor recalcitrant lijf we ook voor ons hebben.

Het is vandaag vaderdag en ik hoop dat de mijne genoten heeft van de zijne.
Hou van jou papa, tot de maan en terug!
#acceptereniseendingetje

8 thoughts on “Het mannetje versus Het lijf

  1. als deze blog voor een ander was geweest, hou je ook niet droog. maar als het voor jou bestemd is, ach laat maar.met zoveel gevoel geschreven, dat kan er maar een. mijn dochterxxxxx. en zo hebben we er nog een paar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *