Hereniging

Ermelo, 21-03-2019

30 juni 2016 stond ik hem op te wachten op het station van Ermelo. Vanaf die dag was hij een inwoner van Ermelo. Maar ook een statushouder, of vluchteling, of immigrant, of donkere jongen, of Eritreer, of gelukszoeker.
Voor mij was (en IS) hij A. Een jongen die om begrijpelijke redenen de vreselijk moeilijke beslissing had genomen te vluchten uit het land waar hij geboren is. Een land met afschuwelijke machthebber aan het roer. Een land waar de inwoners het (meer dan) zwaar hebben. Maar ook het land dat hem zo eigen was. Waar veel dan niet oke was maar wél vertrouwd.
En daar stond hij dan. Na een lange tocht over zee, door Europa en diverse kampen en AZC’s. Op een klein stationnetje ergens op de Veluwe. Overgeleverd aan een klein vrouwtje dat hem ging helpen vanuit VluchtelingenWerk.
De klik was er gelijk. Hij geboren in Afrika, ik in Nederland. Maar beide met dezelfde soort humor en beide met het hart absoluut op de juiste plaats. Beide met hetzelfde doel: Wij gaan die start van jou ‘ff’ fixen hier in mooi Ermelo.
En zo geschiedde.
Een behoorlijk intensieve tijd volgde. Ik werd zijn witte of blank moeder Janina. Hij werd mijn donkere zoon.
En ondanks dat hij zijn draai vond, de taal leerde, de weg prima weet in Ermelo en omstreken en hij hier best gelukkig is miste er al die tijd het meest belangrijke.
De liefde.
Zijn vrouw en zoon.
Met de hulp van zijn God bleef hij hoop houden.
Door de hulp van een geweldige advocate kreeg hij kort geleden eindelijk die ene brief van de IND.
Een positieve beschikking!
Wat volgde waren het maken van afspraken met de ambassade (dank je voor je geweldige hulp Rob) en voor mij het maken van een leuke jongenskamer. Zoveel mensen die daarbij geholpen hebben…..niemand weet wat dat met mij gedaan heeft. De liefde stroomde zo mijn lijf in op het moment dat de spullen mijn auto steeds maar vulde.
En morgen is het dan zover. Dan sta ik, een klein vrouwtje, een blank moeder Janina met een knuffelbeer in mijn armen op Schiphol. Met naast me een stille (dat zal wennen zijn voor me) en zenuwachtige A. Te wachten op zíjn alles.
Morgen zal het begin zijn van zijn échte, complete, leven in Nederland. Met zijn lieve, dappere vrouw en hun ondeugende zoontje.
Dat ik bij dat prachtige moment getuige mag zijn vervuld me met grote dankbaarheid en trots.
A is een immigrant.
En ja over immigratie is een boel te vinden. Zitten vele haken en ogen aan. Opvang van immigranten is complex en verre van gemakkelijk en verloopt zeker niet zonder problemen.
Morgen vier ik feest en de liefde met A. ‘Gewoon’ A. Geen immigrant. Nee man A. Donkere zoon A.
Maar bovenal echtgenoot A en Baba!

#ikzoudetijdvooruitwillenduwen.

6 thoughts on “Hereniging

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *