Kanjer

Ermelo, 20-08-2019

Aan het begin van zijn vakantie gaf hij twee dagen vrijwillig op om te helpen bij het bierfeest.
Nu, in de laatste week, is hij drie dagen als vrijwilliger aan de gang op het eerste HuttenbouwFeest in Ermelo.
Hij stuurt me net een foto. Uiteraard van een práchtige hut. Dat kun je wel aan hem overlaten. En een sms: “Geweldig om te doen, allemaal zo beleefd hier. Meneer de timmerman kunt u mij helpen. Zo leuk dit”.

Weet je wat IK leuk vind?
Dat mijn hardwerkende man in zijn vakantie als vrijwilliger aan de gang is.
Rete trots ben ik.
Een KANJER ben je Ruud!!! xx
#mooimensdiekerelvanmij

Wompedomp

Ermelo, 06-08-2019

6 augustus 2017 reden wij een erf op ergens in Groningen. Wat je van ver haalt is immers lekker!
Al langere tijd wilde wij een hondje en na grondig voorwerk hakte we de knoop door. We gingen ervoor.
Vanaf het beeldscherm werd ik al verliefd op dat bolletje wol maar toen hij in levende lijve vanaf dat erf op me af gedarteld kwam liep ie zo regelrecht mijn hart binnen.
Zeg maar; liefde op het eerste gezicht!
Ik zat naast de bench in de nacht om hem het vertrouwen te geven dat ik bij hem in de buurt was. Ik zette de wekker om hem zindelijk te maken. Ik oefende uren om hem te leren wat het woord ‘wachten’ betekend. Ik leerde hem een pootje geven en af te gaan. Ik verwen hem in het weekend met een ons rosbief. Ik speel met hem met Apie of met de bal. Ik loop s’morgens met hem zonder haast en dan mag hij aan ALLE struikjes snuffelen die hij maar wilt. We lopen in het bos, bij de kerk, op het Weitje, door het dorp. Ik breng hem naar de hondjes om te spelen. Hij maakt me blij. Hij ontroert me. En soms, tijdens het koken zo heel dichtbij mijn voeten irriteert hij me. Hij houdt ons bezig. En dat maakt ons elke dag nóg gelukkiger dan we al waren.

Lieve lieve Willem. Lief vriendje van ons. Wat een groot geluk dat JIJ bij ons bent gekomen. Wil je alstublieft heel erg oud worden?
Ik hou van jou kleine skeet!
#zoveelliefdevoordatbeestje

Boeiend

Ermelo, 29-07-2019

Gisteren met veel plezier gekeken met m’n Koning naar Zomergasten. Dat doet Janine Abbring weer erg goed. En gast John vd Heuvel vonden wij erg boeiend.
#diedrieuurwaszoom

Nog elke dag blij mee

Ermelo, 27-07-2019

27 juli 2013 was de dag van de verhuizing van al onze spullen naar het appartement in de Kloostertuin. Voor de eerste keer slapen en vanaf die dag dus écht wonen in Ermelo.

Al 6 jaar blij met deze genomen stap.
Al 6 jaar het gevoel hebben op vakantie te zijn.
Al 6 jaar in twee versnellingen lager voor het gevoel.
Al 6 jaar genieten van prachtige omgeving, rust, gezelligheid zo heel dichtbij huis en van een geweldig appartement.

O Ermelo wat ben je mooi en wat een rijkdom om één van je inwoners te mogen zijn….
#opmijnplek

Kutkanker

Ermelo, 26-07-2019

Vandaag ga ik NIET 1 KEER!!! klagen over de warmte…..
Vandaag zal ik meerdere keren denken aan powervrouw Bibian Mentel.
#kutkanker

Waarom??

Ermelo, 24-07-2019

Zo’n twee jaar geleden ontmoette ik een Syriër.(W) Ik deed vrijwilligerswerk bij VluchtenlingenWerk en van daar uit ging ik deze man begeleiden en helpen met opstart in mooi Ermelo.

Een hele intensieve tijd volgde. Niet alleen al het geregel maar daarbij ook de menselijke kant was heftig. Alle verhalen horen en de emoties zien van de mens achter de vluchteling heeft me veel gedaan.(tranen in mijn ogen toen hij vertelde over het verlies van een 18 jarige dochter bij een bombardement. Mijn dochter was toen ook 18 pfff)
Voor deze man ben ik ook bezig geweest met de gezinshereniging met zijn huidige vrouw en hun zoontje. Ruim een jaar na zijn vestiging in Ermelo kwamen ook zij hier wonen. Met zijn vrouw (H), een stuk jonger dan hij, had ik vanaf moment 1 een klik. Ze heeft alleen broers en het eerste Nederlandse woord wat ze wilde leren was ‘zus’. ‘Grote’ zus….Zo begroet ze mij vanaf die tijd. “Welkom grote zus, koffie?”
Van hun zoontje(Y) hangt al 2 jaar een mooie tekening in het kleine kamertje. Hij maakte die voor mij toen we elkaar voor het eerst zagen in zijn nieuwe huis. 7 jaar, klein, gebronste huid, donkere ogen. Hij tekende een huis en vroeg zijn mama naar mijn naam. Naast het huis tekende hij een hart met aan de ene kant zijn naam en aan de andere de mijne. Een schatje en dat is het nog steeds!
Weer wat later heb ik van dichtbij het proces mee mogen maken van de hereniging met een iets ouder zoontje (G) uit W’s vorige huwelijk.
Officieel dus de stiefzoon van H en het halfbroertje van Y.
Met H heb ik destijds veel gesproken (lang leve google translate en onze handen en voeten) over hoe moeilijk dat moest zijn voor haar. Eerst de overgang naar Holland, weg van ouders en familie. Een kind hebben dat moet wennen aan de ‘normale’ gezinssituatie nadat vader een poosje uit beeld was door de vlucht. Een nieuwe taal leren. Andere gewoontes etc. En dan ook nog een stiefkind erbij krijgen die zijn vader nóg langer niet had gezien. “Zus, ik zal hem liefhebben alsof het mijn eigen zoon is”. En zo geschiedde….

Wat een bewondering heb ik voor deze vrouw! Want gemakkelijk was het allerminst. Maar met geduld, hulp van huisarts, school, maatschappelijk werk en vooral de lieve aandacht van beide ouders kwam ook G in rustiger vaarwater. Leerde Nederlands, kreeg door hoe het hier werkt en accepteerde uiteindelijk dat hij toch echt moet luisteren naar mama, papa en de meesters en juffen op school. H regelde videobellen met Syrië zodat de biologische mama van G goed op de hoogte bleef. Om de dag lieten H en W hem bellen met haar. Uit liefde voor haar kind liet ze hem gaan naar een veilige plek, maar wat zal ze het lastig hebben gehad!

Vorig jaar liep ik met de beide broers te collecteren voor het KWF. Om beurten mochten ze de bus vasthouden en na afloop kregen ze van mij een heus collecte-diploma. Ze vertelde er (in het Nederlands) enthousiast over bij thuiskomst. Ik was gelukkig en hoopvol. Integratie zo goed als succesvol en vrienden erbij.
We bleven met elkaar in contact. Bij het afzwemmen zat ik aan de kant. Y vond het super stoer dat ik voor hem op mijn vingers floot toen zijn naam genoemd werd als geslaagde. Bij verjaardagen brengen we elkaar een kleinigheidje. Maar er gaan ook weken voorbij dat we elkaar niet zien of spreken. En dat is goed. Heel goed zelfs. Het betekend dat ze hun eigen leven hebben opgebouwd en mij niet meer nodig hebben.
Tot gisteren.

Met zachte stem belt H me. Als eerste vraagt ze naar mijn vader. Ik hoor aan haar stem dat er iets is en vertel dus kort over mijn paps. “Wat is er H?” vraag ik haar. “Zus, de mama van G is gisteren omgekomen bij een bombardement, en ook zijn oma en 4 neefjes en nichtjes en 2 ooms”.

Wat zeg je dan? Wat doe je dan?

Ik kom er net vandaan. Heb G geknuffeld en gezegd dat het in Holland best stoer is als je als jongen durft te huilen. Liet hem mijn DURVEN tattoo lezen. Heb hem ook gezegd dat zijn mama vanuit de hemel naar hem kijkt en het liefste ziet dat hij plezier heeft.
Ik heb hem gezegd dat ik zo vreselijk blij ben dat hij op tijd hier is gekomen. Op dat moment moest hij huilen en ik om hem en H om ons.
“Zus, ik ben blij dat je er bent, tissue?”……

#durfdemensachterdevluchtelingtelerenkennen.

Beter horen

Ermelo, 21-07-2019

Ik vind het zo’n rare, stomme commercial.
Die van Beter Horen.
Er wordt aan een aantal clienten van B H gevraagd wat zij vinden van de (nieuwste) hoortoestellen.
ALLEMAAL hebben zij het in de commercial ALLEEN maar over het feit dat de toestellen zo ‘lekker’ klein zijn en dus haast niet zichtbaar.
Alsof dát erg zou zijn….
Alsof je je zou moeten schamen omdat je hoortoestellen draagt.
Een bril zie je toch ook? Of een rolstoel. Of een scootmobiel. Of een stok. Of aangepaste schoenen.
In de commercial komt niet naar voren dat het voor slechthorende mensen een uitkomst is. De steeds beter wordende toestellen.
Groot of klein; ik ben dolblij met de toestellen van de Koning.
En met mijn bril.
Kan ik die toestellen van hem goed zien 🙂
#beetjedomvindikvanbeterhoren

Voorbeeld

Ermelo, 20-07-2019

Lieve oma,

Afgelopen maandag had ik het nog over u. Ik stond te strijken in het hospice en sprak ondertussen met een familielid van één van de bewoners.
We hadden het (zoals vaak in die setting) over afscheid nemen en iemand moeten gaan missen.
3 juli van dit jaar was het 10 jaar geleden dat wij ‘officieel’ afscheid moesten nemen van u. Ik schrijf officieel omdat u toen echt dood ging. Sterven had u helaas door de jaren heen al stukje bij beetje gedaan door de Alzheimer.
Ik ben zo blij dat het uiteindelijk is gegaan zoals ik had gehoopt.
Dat ik me u vooral herinner als mijn gezonde oma. Dat ik me nog heel jong voel en zo vreselijk geliefd als ik denk aan alle prachtige momenten dat ik door u verwend ben. Overladen met liefde en aandacht.
Het is vandaag 20 juli en dus uw geboortedag. Lang geleden kroop u op 20 juli uit oma Plein. Nog zo’n kanjer trouwens…..
Nu, 90 jaar later, denkt deze kleindochter vandaag extra veel aan u. Ik haal straks slagroomsoesjes.
Om te vieren dat ik zo’n vreselijke bofkont ben omdat ik me nog steeds zo geborgen voel als ik denk aan u.

Dikke kus. xxxxxxxx

#alsmijngrootstewensuitmagkomenweetikhoehetmoet.