Het sociale rioolputje

Ermelo, 25-09-2019

*** LET OP! ***
Dit word een lange blog en tevens mijn laatste. Deze zal nog even online staan en dan gaat Sjaantje uit de lucht.

Social Media en ik:
Bijna 6 jaar geleden ging Sjaandurft de lucht in. Ik hou van schrijven en het leek me leuk mijn bevindingen en gedachtes te delen met (goede)bekenden. Ik schrijf bekenden omdat ik er vanuit ging dat alleen bekenden en mensen met wie ik (goed) contact heb mijn blogs zouden gaan lezen.
Deze gedachte, zo bleek achteraf, was enigszins naïef.

Want natuurlijk word ook ik gegoogled. En ook mensen die mij niet zo aardig vinden willen kennelijk graag op de hoogte blijven van mijn wel en wee. (hopende op, zo schat ik in, meer wee dan wel.) Waardoor ook niet bekenden of mensen die mij geen warm hart toe dragen op Sjaandurft terecht zijn gekomen de afgelopen jaren.

Toen onlangs voor mij heel duidelijk werd dat iemand met wie het contact al jaren geleden (op een nare manier) verbroken is mijn blog bezoekt verdween op een bepaalde manier mijn onbevangenheid.

Niet dat ik me betrapt voelde hoor. Ik heb immers in de afgelopen 6 jaar nooit afschuwelijke, nare of belastende teksten over iemand geplaatst.(Behalve die ene maar daarover straks meer.)
Nee, het was meer zo iets van; Als ik dit plaats, zullen ‘ze’dan denken dat ik…..
Ik was vanaf toen zeg maar te veel bezig met nadenken over hoe een blog ontvangen zal worden en dat werkt verre van spontaan schrijven kan ik je zeggen. Eerder schreef ik uit het hart wat ik beleefde, vond van iets wat me overkwam,wat ik zag of waar ik bewondering voor had etc.

Nu bestaat mijn leven voornamelijk uit hoogtepunten. Ik ben een Bofkont met hoofdletter B en ben me daarvan bewust. Negativiteit ga ik zoveel mogelijk uit de weg en blijheid en geluk overheerst. Niet gek dat zéker 90 % van al mijn geschreven blogs een positieve lading hebben.

Maar net als alle andere mensen gebeurt er in mijn leven ook wel eens iets wat NIET leuk is. En dan heb ik niet over het stoten van een teen.
Nee, wat een echte schaduw over mijn zonnige leven heeft gelegd is de breuk met mijn schoonfamilie. Ik, wij, zijn in staat gebleken het zover te laten komen. Zwak vind ik dat van ons maar het is niet anders en ik heb me er bij neergelegd.

Ten tijde van de oorspronkelijke ellende binnen de familie bestond Hyves. Op je ‘wie, wat, waar’ kon je schrijven hoe je je voelde etc. Hoe vaak heb ik daar in die tijd mijn punt willen maken? Hoe vaak heeft mijn verstandige zoon me daar toen van weerhouden? Hoe gemakkelijk is het om social media te gebruiken om je gal te spugen. Twitter schijnt er vol mee te staan en heet niet voor niets het rioolputje van internet.
Niet verstandig maar o zo verleidelijk.
Ook voor mij, een onverstandige, rebelse hittepetit die vaak de behoefte heeft haar mening te snel en te fel te geven. Zéker wanneer zij denkt dat de hare onrecht word aangedaan.
Voor mij dus geen Twitter of Facebook. Voor ik het weet beland ik in allerlei discussies die uiteindelijk vaak toch niets opleveren.

Maar een blog leek me wel leuk. Zeker in de fase waar ik in zat ten tijde van ‘de lancering’. Om met de minister van financiën te spreken: positiviteit klotste tegen de drempels aan. Spread good news!!!

Totdat er pas geleden iets heel vervelends gebeurde wat mijn lief aanging. Wat die nare ervaring was doet er niet toe. Wel dat ik boos was. En vol ongeloof zat. En de behoefte had dit een plek te geven door middel van het van me af schrijven. En net als met een overdaad aan positiviteit dat mijn lichaam uit moet schreef ik nu een negatieve blog. Wel recht uit het hart, was immers totaal niet bezig met het idee dat diegene die de hoofdrol speelde in de blog (of zijn dierbaren) dit zou lezen. Waar was de verstandige zoon toen ik op ‘publiceren’ drukte?

Ik plaatste de blog ergens in de vooravond. Rond 23.00 uur ging ik naar bed maar voordat ik dat deed verwijderde ik hem. Ik realiseerde me namelijk dat ik in de valkuil was gestapt. Van je gal spugen op internet. Van je punt willen maken. Van negatief fanatisme. Ik realiseerde me dat ik net zo was als mensen die zich negatief uitlaten op bv. Twitter. Daar was het besef: “Maar zo wil ik niet zijn”. Ik sprak mezelf toe: “Ga morgen maar een rondje rennen en bespreek je ongeloof en boosheid ‘live’ met de mensen in je leven. Opgelucht dat ik ‘op tijd’ tot inzicht was gekomen ging ik naar bed. Niet wetende dat op tijd te laat bleek te zijn.

Want iemand die het liefst mijn ‘wee’ leest had ein-de-lijk beet. EN bewijs. Zie je wel hoe slecht ze is die Sjaan! Direct werd de dichtst bijstaande van de hoofdpersoon uit mijn blog geattendeerd op mijn slechte daad. Uiteraard! Heerlijk toch om zo jouw punt te kunnen maken ongeacht het verdriet dat je heb veroorzaakt bij diegene die mijn gif las over de persoon waar zij van houdt. Je had kunnen weten dat zij hiervan van slag zou zijn. Je had ervoor kunnen kiezen je mond te houden. Maar je koos, net als ik, voor het kwade. Heb jij daar overigens al je excuus voor gemaakt vraag ik me wel eens af maar dit terzijde.

Het was een domme, slechte actie van mij; het plaatsen op internet van die nare blog. Om iemand openlijk op een zeer negatieve manier neer te zetten. Ik heb dus ook mijn excuses gemaakt toen ik werd aangesproken op mijn daad. Dit excuus was en is welgemeend! Tóch kan ik met mezelf leven en wel om diverse redenen. 1/ Ik was zelf al tot inzicht gekomen vandaar de snelle verwijdering van de blog op eigen initiatief. 2/ Ik heb me nooit eerder op deze manier laten gaan terwijl mijn mening over de hoofdpersoon al jaren hetzelfde is.(het was een RE-actie en geen actie uit het niets) 3/ Ik was me er absoluut niet van bewust dat de hoofdpersoon of zijn dierbaren de blog zouden lezen. Als ik had gewild dat zij mijn mening zouden horen had ik hen persoonlijk benaderd. Daar heb ik namelijk (jammer genoeg?) absoluut het lef voor! 4/ Ik weet van mezelf dat mensen opzettelijk kwetsen iets is wat ik totaal niet najaag. Ongeacht mijn relatie tot hen.

Ik kan niets anders dan de consequentie’s dragen van mijn actie. Wat inhoud dat een aantal mensen teleurgesteld zijn in mij, zelfs boos. Wat inhoud dat ik heb laten zien hoe onverstandig ik kan zijn (voor zover men dat al niet wist) Wat inhoud dat ik geen goed voorbeeld heb gegeven aan mijn kinderen. Wat inhoud dat het contact wat er nog was teniet is gedaan door mij. Allemaal zaken waar ik verre van trots op ben. Het was MIJN actie en dus moet IK leven met een naar gevoel wat dit met zich mee brengt. Mijn man en kinderen staan hier buiten. Als ook zij genegeerd worden zegt dat meer over de ‘tegenpartij’ dan over ons. Wees boos op mij, maar heb hen lief!

Het hele gebeuren heeft best iets met me gedaan. Ik heb er veel over nagedacht en kom steeds meer tot de conclusie dat het op internet plaatsen van mijn (diepste) gevoelens eigenlijk helemaal nergens goed voor is.
Dat het helemaal niet nodig is ook. En dat als er geen ‘podium’ is ik ook niet in de verleiding kan komen openlijk mijn mening te geven.
Want gek genoeg blijven positieve daden vaak niet zo hangen bij mensen maar ettert een misstap veel langer door.

“Social Media maakt meer kapot dan je lief is”

Diegene die willen weten hoe het met mij gaat kunnen me op allerlei manieren benaderen. Diegene die wat mij betreft moeten weten wat er in me om gaat vertel ik dat wel. Daarbij weet dat handjevol met ‘volgers’ van mijn blog al lang hoe ik besta.

En dus ga ik stoppen met het schrijven van blogs. Nee daar stop ik niet mee. Ik stop met het online zetten van blogs.
Als ik blij ben zullen de mensen die dichtbij me staan daarvan profiteren.
Als ik boos of teleurgesteld ben verwerk ik dat zonder dat de wereld mee kan kijken.
Verstandig.
Eindelijk.
En dat zonder het advies van zoonlief.
#ditisheteihijndedatdoetdedeurdicht.

Strijdende vrouw(en)

Ermelo, 21-05-2019

Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn met oordelen over zaken die ik lees vanaf het internet. Zal vast veel genuanceerder zijn dan het gebracht word/is etc etc. Dus al te vroeg moord en brand roepen…dat gebeurt me niet.
Maar sinds ik gisteren iets las over (eventuele) uitspraken van iemand die momenteel door veel mensen word gezien als de ‘oplosser’ van de ‘problemen’ moet ik steeds denken aan mijn oma Plein, mijn oma Robbie en aan mijn moeder.
En dan met name aan de foto die ik hierbij plaats.
#trotsopvrouwendiedewegvoormijhebbenvrijgemaakt.

25

Ermelo, 24-12-2018

Een kwart eeuw….Zo lang geleden werd je geboren. Het was een práchtige dag en zo mooi als de dag en de bevalling was, zo mooi ben jij als mens. Een geweldige kerel waar ik stapel gek op ben. Je grootste fan ben ik. Al zijn de (woord)grappen nog zo slecht 🙂
Vanmiddag komen we je ‘live’ feliciteren lieve prins.
#alsjezoonopkerstavondisgeboren.

19

Ermelo, 20-12-2018

19 jaar geleden is het alweer. Dat die kleine worm eruit wilde. En hoe!!!! Jemig de pemig ze gaf me amper an tijd om adem te halen. Vlugge tante die Alexandra Catharina. Zo bijzonder als de bevalling was, zo bijzonder is onze dochter. Een geweldige jonge vrouw. Ik ben stapel op d’r! Heppie bursdee lief kind van me. Vanavond krijg je een mooi kado van ons.
#alsjejongstejarigis.

Smelt….

Ermelo, 16-12-2018

Iedereen die ik tegenkom op straat of in het bos begint te (glim)lachen als ze hem zien. Kinderen willen hem gelijk aaien. Hijzelf vind al die aandacht geweldig. Ik praat tegen hem (ja echt, dat doe ik) en samen met de Koning sta ik vaak vertederd bij zijn mand als hij daar snurkend op zijn rug in ligt te pitten. Zó bijzonder hoe je van een hondje kunt gaat houden in een korte tijd. Wat een ongelofelijke verrijking van ons (toch al zo fijne) leven. Lieve, lieve Willem <3

Op de bank genesteld

Ermelo, 02-11-2018

Gisteren kwamen prins en extra-prinses hier eten. Vlak na het eten moest de prins even een uurtje weg vanwege een afspraak. Prinses besloot bij ons te blijven en niet al met hem mee te gaan.
Of dat ongemakkelijk is?
Nou niet dus.
Alsof het een eigen kind is dat bij ons is, zo voelen wij ons met haar erbij in het penthouse.
Na de koffie gingen we van eet naar woonkamer. Beetje kletsen, beetje t.v. kijken. Ze nestelde zich op de bank zoals een kind dat hoort te doen bij (schoon)ouders. Volkomen op haar gemak. Met Willem af en toe op schoot.
Ik zag haar zo zitten gisteren met opgetrokken knieën op onze bank en realiseerde me weer eens hoe fijn ik het vind. Dat Dann haar heeft gevonden. Dat ze elkaar gelukkig maken en in het verlengde daarvan ons.
Alleen al daarom begin ik van die griet te houden. Omdat ze goed is voor mijn kind maar zeker ook omdat het een mooi mens is!
#blijfmaarbijonshoorlieveellen

Mijn grietje

Ermelo, 08-10-2018

Maandag. Hollands next topmodel dag. Dochterlief komt langs dag. Dus….. iets om naar uit te kijken later op de dag.
Ze eet mee. Ze ruimt (als vanouds) de vaatwasser in. Ze maakt de koffie na het eten. Ze pikt mijn plekkie in op de bank. Ze kletst over van alles en nog wat. Ze straalt. Samen genieten we van het programma. Als het afgelopen is kletsen we nog wat en dan gaat ze weer. Weer een week wachten (klinkt dramatischer dan het daadwerkelijk is) tot we haar weer zien.
Wat een HEERLIJKE meid hebben we toch!!!!
Dol op mijn grietje. Xxxxx

Hij

Ermelo, 16-09-2018

Van die gesprekjes die er écht toe doen….
Ik heb ze het liefst met hem.
Niet dagelijks.
Maar nu net wel.
Op een terras, met een biertje erbij en een blokkie kaas.
Door deze gesprekjes krijg ik een kijkje in datgene wat hem bezig houd en waar hij aan denkt als hij mijlen ver weg lijkt.
Die kerel van mij.
Wij delen aan elkaar datgene wat we met niemand anders delen.
Bijna 25 jaar gelukkig getrouwd met hem.
Wat zou ik zonder hem moeten…..

#deallerallerallerbestehebikgetroffen.

Moeder-dochter tattoo

Ermelo, 24-07-2018

“Nou mam, nu mogen we geen ruzie meer krijgen”…zegt prinses als we uit de tattoo shop van Soraay lopen.

We hebben een matching moeder-dochter tattoo laten zetten. Prinses en ik.
Het idee (eerlijk is eerlijk) gepikt van extra prinses die zo iets ook van plan is met haar lieve moeder.
Gisteren was het zover. Samen naar Soraya. Wat is dat een héérlijke meid en wat kan ze het toch goed, dat ‘prikken’.
In mijn handschrift staat het op Lexi’s pols te lezen. En op mijn pols ons zinnetje in het handschrift van dochterlief.
‘love u more’.
We hebben wel eens wat (gehad). Soms begrijpen we elkaar niet of zitten we even niet op dezelfde golflengte. Ik heb moeite (gehad) met haar puberperikelen. Zij met mijn bemoeizucht.
Maar we zijn altijd blijven praten. Elkaar goed uit blijven leggen wat we bedoelen. Wat ons gevoel ergens bij is. Waar we moeite mee hebben en hoe we weer tot mekaar kunnen komen.
Stukje bij beetje.
En het gaat goed!
Natuurlijk zal er heus wel weer eens wat voorvallen. Dat we mekaar even achter het behang zouden willen plakken. Maar nog voor de lijm droog is zullen we het behang weer lospeuteren.
Want we kunnen niet kakken zonder elkaar. Prinses en ik.

“Misschien krijgen we wel eens ruzie mop, en dat mag, maar we zullen het ook altijd weer goed maken. Ruzie houden is zonde van de tijd”.
“Dat sowieso” was haar antwoord. En toen stapte we in de auto terug naar mooi Ermelo.
Met elk een plakplaatje op onze pols die de mooiste is van allemaal!
#nunogeenmoederzoontattoomaardatzalwelnooitgebeuren